๑•** ๑ دختر بارانی ๑**• ๑
کسی دیگر نمی پرسد ، چرا تنهای تنهایم 
و من چون شمع می سوزم
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم
و من تنهای تنهایم
درون کلبه خاموش خویش ، اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم
درون سینه پر جوش خویش ، اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پائیزم
که هر دم با نسیمی می شود ، برگی جدا از او
که صدایی به صدا نمی رسه
اگه می تونی منو دعا بکن
آسمون ارزونی پرند ه ها 
جای آسمون بهم قفس بده
همه ی دار و ندارمو بگیر
هرچی بودمو دوباره پس بده
هرچی بودمو دوباره پس بده...
بازم هیچ راهی به مقصد نرسید
من هزارو یک شب معطلم
تا ته جاده ی دنیا رفتمو
بازم انگار سر جای اولم
چرا دنیا با تمام وسعتش
پای هرچی که دویدم آخرش
حسرت داشتنشو توو دلم گذاشت
سر روی شونه های سنگ روزگار
قد این فاصله هق هق می کنم
دارم از دوری تو دق می کنم
پشت خنده های مصنوعی من
دل به این بغض گلو شکن بده
روزگار سردمو ورق بزن
گم شدم توی شبی که خودمم
آخه هیچکی مثل تو منو دوست نداره
هی لک زده دلم واسه یه هم زبون
آی خدا ............. دلم واست تنگ شده
دلم واست تنگ شده
امشب تمام خویش را از غصه پرپر میکنم
گلدان زرد یاد را با تو معطر میکنم
تو رفته ای و رفتنت یک اتفاق ساده نیست
ناچار این پرواز را این بار باور میکنمیک عهد بستم با خودم وقتی بیایی پیش من
به احترام رجعتت من ناز کمتر می کنم
یک شب اگر گفتی برو دیگر ز دستت خسته ام
آن شب برای خلوتت یک فکر دیگر میکنم
صحن نگاهت را به روی اشتیاقم باز کن
من هم ضریح عشق را غرق کبوتر میکنم
شعریست باغ چشم تو غرق سکوت و آرزو یک روز من این شعر را تا آخر از بر میکنم
گر چه شکستی عهد را مثل غرور ترد من اما چنان دیوانه ام که با غمت سر میکنم
زیبا خدا پشت و پناه چشمهای عاشقت با اشک و تکرار و دعا راه تو را تر میکنم
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سایت
منوی سایت
پیوند های روزانه
آرشیو سایت
پیوند ها
طراح قالب
امکانات سایت
